tag:blogger.com,1999:blog-57002595120261622562012-03-22T10:15:09.524+05:30बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-90347456234495871762012-02-28T20:37:00.002+05:302012-02-28T20:45:34.909+05:30

शिक्षण हे मातृभाषेतून हवे हे निर्विवादरित्या मान्य आहे. प्राथमिक पातळीवर तर ते मातृभाषेतूनच हवे. मराठी बोलणाऱ्या कुटुंबात वाढणाऱ्या अपत्याचे जेव्हा इंग्रजी माध्यमातून शिक्षण सुरु होते तेव्हा त्याचा भावनिक कोंडमारा होतो. त्याचा इंग्रजी संकल्पना समजून घेण्याचा प्रवास मराठी संकेत- इंग्रजी अर्थ -इंग्रजी संकेत या व अशा आडवळणांच्या मार्गाने चालतो. उदा. त्याला स्काय शब्द शिकायचा तर स्काय शब्द

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-30580990856458940042012-02-28T20:15:00.003+05:302012-02-28T20:46:56.079+05:30

सध्या वीजमंडळाचे त्रिभाजन झाल्यापासून परिस्थितीत काही योग्य बदल घडतांना दिसत आहेत. उदाहणार्थ वीज चोरीचा गुन्हा अजामिनपात्र झाला आहे. राजकीय हस्तक्षेप बऱ्यापैकी कमी झाला आहे. आणि दिलिप वळसे पाटलांपासून सुरु झालेले वीज निर्मितीचे प्रयत्न आता अजित पवारांच्या कारकिर्दीत वेग घेत आहेत. म्हणजे अपेक्षित निधीची तरतुद वगैरे या प्रक्रिया जलद गतीने होत आहेत. शेवटी पाण्याची कमतरता हा प्रश्न कायमचा आहेच पण

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-35650123630978959932012-02-28T19:49:00.002+05:302012-02-28T19:49:41.930+05:30

खरे तर महाराष्ट्रातल्या प्रमाणीकरण करणाऱ्या वर्गाने मराठी भाषा म्हणून आजपर्यंत जो घोशा लावला आहे तो ते जी तथाकथित प्रमाण भाषा बोलतात त्या भाषेपायीच आहे. इंग्रजी शब्दांचा आधार घेत सोवळेपणा जपतांना जी भाषा बोलली जाते ती सुध्दा मराठीच असल्याचा दावा ही मंडळी सहज करु शकतात (उदा.मला तरी दुसर्‍या भाषेतील शब्दांचा आधार घेण्यात काहीच गैर वाटत नाही. ) परंतु यातून एकच जाणीव स्पष्ट होते ती म्हणजे ग्राम्य

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-36912673485189728032012-02-28T19:42:00.002+05:302012-02-28T19:42:14.777+05:30

पुरूषांवर अन्याय? या आरक्षणामूळे पुरूषांवर अन्याय होत असल्याचे प्रथमदर्शनी जाणवत असले तरी तरी ते तसे नसुन माझ्या मते आजवरच्या पूरुषी वर्चस्वाचे परिमार्जन ठरावे. आजही शंभरटक्के जागांवर स्रियांना उभे राहण्याचे स्वातंत्र्य असले तरी किती टक्के स्रियांना लोकसभेला उभे राहण्यासाठी त्यांच्या घरातील पूरुष परवानगी (!) देतील याचा ही विचार व्हायला हवा. पुरूषांना बंदी ? स्रियांसाठी आरक्षित केलेल्या फक्त

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-60938996393274639382012-02-16T20:24:00.000+05:302012-02-16T20:24:31.274+05:30

भाषा ही मग ती कोणतीही असो कालपरत्वे तिच्यात बदल होत आलेले आहेत आणि हेच भाषेचे स्वभाववैशिष्ट्यही आहे. दंडूकेशाहीने भाषा बदलायचे प्रयत्न करणाऱ्यांना मात्र प्रत्येकवेळी तोंडघशी पडावे लागते. ग्रामीण भागातून शहरात आल्यावर किंवा शहरी मध्यमवर्गीय संस्कृतीशी संपर्क आल्यावर हळूहळू शब्दांच्या वापरात आपसूकच बदल होत जातात. चार मध्यमवर्गीयांच्या समुहात एखादा इरसाल शब्द किंवा वाक्यप्रयोग झाला तर लगेच भुवया

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-15993904144445777602012-02-16T20:10:00.002+05:302012-02-16T20:12:14.250+05:30

भावनांचा धिंगाणा निवांत जरी सर्वस्तर सघन घन वर्तुळांनी व्यापून हा परिसर. शहाऱ्यांचा उत्सव हे सुस्काऱ्यांचे शहर अंगभरून मोहोर नि रिक्ततेचा कहर. सुरूंग तर सर्वत्र पण वाती अशा अजाण चूरगाळून कुस्ककरण्या अवघडून स्वत्वप्राण. ओथंबून महाकाय वादळून जलाशय कृत्रिम या अटकावाचे सरणारच आता वय. ***

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-76608414906108553072012-02-06T19:47:00.003+05:302012-02-16T20:13:12.752+05:30

सुंदर हस्ताक्षर हा दागिना आहे पण आजकाल दागिने कोण घालतो हे ही तितकेच खरे. बाकी ज्यांचे अक्षर सुंदर असते त्यांचा स्वभावही टिपटाप आवडणाराअसतो असे माझेही निरीक्षण आहे. मुळात टिपटाप आवडण्यातूनच सुंदर हस्ताक्षर आपसूक अंगी बाणले जात असावे असे वाटते. आजकाल संगणकाच्या युगात सुंदर हस्ताक्षराचे कौतूक आणि हातावर अतिशय सुंदर व बारीक शेवाया करणाऱ्या आईचे कौतूक या दोन्ही गोष्टी एकाच पठडीतल्या. कारण आता

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-82732858577365916752012-02-06T19:38:00.003+05:302012-02-16T20:13:28.535+05:30

अग्नीसमाधी, जलसमाधी हे प्रकार आत्महत्येचेच आहेत. जीवनात भरलेले नैराश्य आणि त्याला सामोरे जाण्याची हळूहळू संपुष्टात येत चाललेली क्षमता आणि त्याबरोबरच कधीही कुणी न पाहीलेले परंतु आपल्या गुढपणामूळे कायम आकर्षण निर्माण करणारे मृत्युनंतरचे काल्पनिक जग या सगळ्या बाबी याला कारणीभूत आहेत. आध्यात्मिक कहाण्यांच्या आत्यंतिक आहारी जाण्यामूळे मोक्ष, स्वर्गप्राप्ती यांचा पगडा डोक्यावर बसून असली कृत्ये हातून

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-71346608579557515912012-02-06T19:31:00.001+05:302012-02-16T20:13:47.462+05:30

उगाच कसलं काय मिथ्या वगैरे! छ्या..! जग आहे, जगात सुख आहे आणि दुःखही आहे. दुःखाशी सामना करत करत विधायकतेने जास्तीत जास्त सुखी होउन जगण्याचा प्रयत्न करत जीवन जगणे हे सत्यच. राबराब राबून काडीकाडी चा संसार उभा करून कृतकृत्य होऊ पाहणाऱया माणसाला तुझी सारी मेहनत म्हणजे निव्वळ फुकाचा व्यवहार आहे असे सांगणे म्हणजे जगाला सुखे सगळी मिथ्या म्हणायला लावून आपल्या सुखाची सोय लावण्याचा व जितेपणीच ब्रह्मप्राप्ती

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-50729619775212994632012-02-06T19:28:00.003+05:302012-02-16T20:14:05.466+05:30

समानता व विषमतेविषयी पहिल्यांदा काही बाबी स्पष्ट करु. पूढे मी जे काही लिहीतो आहे त्यात सुधारणा करण्यासारखे बरेच काही असू शकेल हे सर्वप्रथम मान्य करतो. समानते विषमतेला शब्दात बसवण्याआधी काही गोष्टी आधी गृहीत धराव्या लागतील त्या म्हणजे. समाजातले लोक हे स्वतःची योग्यता समजण्याइतपत ज्ञानी आहेत. हे ज्ञान त्यांनी सारासार विचार करून मिळवले आहे. ते कुणाच्या अंधप्रभावाखाली नाहीत. मला माझ्या योग्यतेपेक्षा

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-35664100304714812902012-02-06T19:24:00.001+05:302012-02-16T20:14:22.361+05:30

माझ्या मते फलज्योतीष हे अशा चाचणीच्या पात्रतेचे नाही. माझा ज्योतिषातला अभ्यास किती असा प्रश्न या ओघाने उपस्थित होईलच. पण हा अभ्यासाच्याही लायकीचा विषय नाही असे माझे स्पष्ट मत आहे.  नरेंद्र दाभोळकर आणि त्यांच्या सोबतच्या तज्ज्ञांनी घेतलेली चाचणी पूर्णतः तटस्थपणे घेतलेली आहे. आणि तिचे निष्कर्ष कुठल्याही सारासार विचार करणाऱया माणसाला मान्य होण्यासारखे आहेत. यासाठी नवीन कुठल्या चाचणीची गरज खरे तर

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-33221105767507109062012-02-06T19:17:00.003+05:302012-02-16T20:14:36.258+05:30

ब्राह्मण काय , मराठा काय किंवा महार काय जातीचा अभिमान बाळगणारे, लाज बाळगणारे तिच्या समर्थनासाठी पुस्तकीज्ञान खर्ची करणारे सगळेच लबाड आहेत. मी किती पूरोगामी हे न सांगता आमची जात कशी पूरोगामी हे सांगण्याची आता नवी टूम निघाली आहे. जातीची या व्यवस्थेची असली फडतूस समर्थनगीरी करण्यापेक्षा म्हणू द्या ना कोणत्याही जातीला कुणालाही काही. तुमच्या माझ्या पूर्वजांचे नाव घेऊन कुणी बोलले तर प्रतिवाद करा. ही जात

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-66150289117422635202012-02-06T19:14:00.003+05:302012-02-16T20:14:49.880+05:30

सकाळी सकाळी जाग आली. अंथरुणावर उठून बसल्याबसल्या जांभई दिली. पुन्हा स्टाइलिशपणे एक चुटकीही तोंडासमोर वाजवली. आणि पाचर बसल्यासारखे तोंड उघडेच राहीले. काही केल्या बंद होईना.अंगाचा थरकाप उडाला. आरशासमोर जाऊन उभा राहिलो. माझी ती केविलवाणी अवस्था बघून डोळ्यातून आसवे ओघळली. आता काय करावे. तशास अवस्थेत कसेबसे कपडे घातले आणि तोंडाला हात लावून बाहेर आलो. रस्त्याच्या पूढच्याच वळणावर एक हॉस्पिटल होते. तिथे

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-52700111043954905932012-02-06T19:12:00.000+05:302012-02-06T19:12:42.788+05:30

 'मराठी लिखाण आणि लैंगिकता' या 'मुक्तसुनीत' यांच्या लेखाबदद्ल...मराठी असो की जगातल्या कोणत्याही वाङ्मयातले साहित्य असो ते त्या त्या स्थलकालपरत्वे अस्तित्वात असलेल्या जनमानसांचे प्रतिबिंब बहूतेकवेळा असते. माणूस हा वेगळेपणाच्या कितीही बढाया मारत असला तरी तो अंतिमतः एक प्राणीच असतो. आणि प्राण्यांच्या स्वाभाविक खोडी त्याच्या अंतरंगात कायम दडून बसलेल्या असतात. वर सांस्कृतिकतेची, माणूसपणाची जाड

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-4334567396744331322012-02-06T18:59:00.000+05:302012-02-06T18:59:03.222+05:30

स्वतंत्र, मुक्त, स्वच्छंद असं काही म्हणायचं तर, पक्षीच येऊन बसतात उदाहरणांच्या फांद्यांवर. पक्षी तसे नशीबवान असतात खेडं असो गाव असो की असो शहर किंवा महानगरही असू देत करतील घरटं हवं तिथे कित्येकदा मोडलं तरी.. पिलांना भरवण्याचं सामर्थ्य घेऊन येतातच ते जन्मजात, कुठल्याही पदवी शिवाय कुठल्याही स्पर्धेशिवाय... ***

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-18213307629484198332011-03-13T13:08:00.001+05:302012-02-16T20:15:05.707+05:30

आहे आकाश निरभ्र नाही कशाचीच कमी, का कुणास ठाऊक नेहमी स्वतःला बजावत असतो मी. सुर्यही उगवतो अन् तसाच चंद्र सभोवताली नितळ वारे, रात्र ही घेऊन चमचम तारे जग हे अवघे निश्चिंत सारे. आता भवताली सुखाचा समुद्र हातात माझ्या सर्व सुत्रे, जाते मिळत जे जे हवे ते कमी कशाची कधीच नसते. पण कधी चमकते काही शुभ्र पाऊस जरासा जातो कोसळून, झुळूक गारवा जातो जवळून मनात जाते काही चमकून. अन् गडबडती सारे यमक खोल

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-48164606891379414222010-08-15T19:45:00.001+05:302012-02-16T20:15:26.446+05:30

नळाला येणारे पाणी, तळ्यातून येणारे पाणी यातील रचना त्यातील प्रचंड दबावामूळे बदलते (म्हणजे H2O चे 2OH किंवा O2H )आणि मग हे पाणी शरीरात शोषण्यालायक फारच कमी प्रमाणात राहते. म्हणजे योग्यप्रकारे रचना असलेले पाणी शरीरात शंभर टक्के शोषले जात असेल तर असे कल्चर्ड किंवा संस्कारीत पाणी १०० टक्के शोषले जाते.  अशा संस्कारीत पाण्याच्या नेहमी प्राशनामुळे बहिरेपणा, गुढगेदूखी, मानसिक ताणतणाव आदी प्रश्न चुटकीसरशी

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-16564717495478142392010-08-11T16:44:00.000+05:302010-08-11T16:44:13.344+05:30

डॉ.राजा मराठे यांनी तयार केलेल्या वरुणयंत्राचे प्रयोग सध्या महाराष्ट्राच्या बऱ्याच भागात सुरू आहे. सकाळ या वृत्तपत्राने या प्रयोगाच्या प्रचार व प्रसाराल अग्रक्रम दिल्याचेही दिसून येते आहे. (इतर वृत्तपत्रांना मात्र याचे वावडे असल्यासारखे वाटते). आयआयटी चे पदवीधर असलेले मराठे यांनी हे यंत्र विकसित केले आहे. हवेची विशिष्ट आर्द्रता, आकाशातील ढगांचे प्रमाण यांचा मेळ जुळला की या वरुण यंत्राच्या

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-20916415456375628042010-06-11T14:00:00.001+05:302010-06-11T14:02:39.155+05:30

भारत सरकारच्या वतीने देशव्यापी जनगणनेचा कार्यक्रम सध्या सुरु आहे. जगातल्या सर्वात जास्त लोकसंख्या असणाऱ्या देशांपैकी असलेल्या भारतात होऊ घातलेली ही जनगणना अर्थातच अनेक बाबतीत वैशिष्ट्यपूर्ण आहे. प्रत्यक्ष जनगणनेला अद्याप सुरुवात व्हायची आहे. ही जनगणना जातीनिहाय व्हावी की नाही याविषयी सध्या मतमतांतरे आहेत. जात हा भारतीय समाजव्यवस्थेवरील कलंक असल्याचे काहींचे मत आहे. पण जात हे भारतीय समाजव्यवस्थेचे

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-33912391076028382572010-05-20T19:22:00.000+05:302010-05-20T19:22:09.739+05:30

एखादी चांगली गोष्ट घडत असली की काहीतरी कुजक्या शंका काढून त्यात खोडा घालायची सवय काही महाभागांना असते. अर्थात ज्याचा त्याचा विचार करण्याचा दृष्टीकोन वेगवेगळा असल्याने मला तरी वाटते की अशा शंकासुरांचा मूळ बाब निर्दोष ठरण्याला बऱ्याचदा उपयोग होतो. कधीकधी सामोऱ्या न आलेल्या बाजू अचानक दृष्टीक्षेपात येतात. केंद्रशासनाने शिक्षणाचा मूलभूत अधिकार माननारे ऐतिहासिक वगैरे असे एक विधेयक सध्या मंजूर केले आहे

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-36244680334315564142010-05-09T13:40:00.000+05:302010-05-09T13:40:54.722+05:30

उडणाऱ्या धूळीची वाट गावाकडची, सांजावलेला दिवस ओढघराकडची. अंगाला अंग घासत आमचा चाललेला कळप, उगाच बें बें करीत कधी थांबत कधी पळत. घरापाशी आल्याबरोबर वेगळा झालो कळपापासून, हात बदलले हाकणारे जीव दाटला कसमसून. टरकामधला प्रवास खायला कोवळा चारा, वाटलं आज सुखाला नशिबानं दिलाय थारा. गळ्यात घातलेला हार अन कुंकवाने पूजन, देवापूढं मान दाबून मला घडवल्या गेलं दर्शन. जीव एकवटून माझा मी पाय घट्ट रोवले,

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-2934972004981844382010-05-07T13:57:00.001+05:302010-05-07T13:59:07.141+05:30

महाराष्ट्रातील लोककलाप्रकारांत लोकगीते हा एक महत्त्वाचा भाग आहे. कुणीतरी अनामिक निर्माता असलेल्या या गीताचे सादरीकरण होता होता ते गीत जेव्हा साऱ्या समुहाचेच बनुन जाते तेव्हा त्याला लोकगीताचा दर्जा प्राप्त होतो. प्रसंगी लोकगीत ही समुहाची निर्मिती सुध्दा असते. आज महाराष्ट्रात लोकगीते म्हणून ज्या कॅसेट्स व सीडी प्रकाशित होत आहेत त्या गीतांकडे ही लोकगीतांची आधूनिक आवृत्ती म्हणून पहाता येते. प्रल्हाद

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-68084946256147729112010-04-30T16:29:00.001+05:302010-04-30T17:55:21.971+05:30

तुझ्या हाकेसरशी पापण्या थरारल्या, धडधडले काळीज चित्तवृत्ती फुलारल्या. तुझ्या हाकेसरशी बांगड्यांची किणकिण, अंगावरती गोड शहारे पैंजणांची रुणझुण. तुझ्या हाकेसरशी कासावीस झाला प्राण, विखुरल्या बटा नुरले पदराचे भान. तुझ्या हाकेसरशी झाला जादूटोणा कसला? अन माझ्या खानदानी कुळाचा पाया खचला. तुझ्या हाकेसरशी भररात्री आले, आयुष्य सारे उरलेले पहाटेच्या शोधात गेले. 000

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-9089784239960426772010-04-24T16:08:00.003+05:302010-04-24T16:37:50.492+05:30

दरबारात तुझ्या भक्तीची मात झाली,पोटासाठी दिवा झालाचैनीसाठी वात झाली. तुझ्या अभिषेकाचे पाणीकोणत्या शेतात गेले,पाण्यातूनही कमाईअन पिकांचेही नफे झाले. देवा तुझी भूक कुणी जिवंत केली,शांतीची यात्रा मनापासूनतिजोरीपर्यंत नेली. तुझ्या बडेजावाने रेनित्य डोळ्यांचे दिपणे,विसरू लागले तुझे आताभक्ताघरी खपणे. तुझ्या वरास्तव आतापुण्याई का साठवू?ही जमलेली रक्कम सांगकोणामार्फत पाठवू?000

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-75790187896359655452010-04-22T15:53:00.000+05:302010-04-22T15:53:06.335+05:30

महाराष्ट्राचे कुलदैवत मानल्या जाणाऱ्या आई तुळजाभवानी मंदीरातील दानपेटी घोटाळ्याच्या छोट्याश्या झलकीने श्रध्दास्थानांवर फोफावलेल्या लबाडांचे आणखी एक वर्तुळ उघडकीस आले आहे. मंदीरातील अभिषेक बंद करण्यावरुन वाद घालणाऱ्या पुजारी आणि इतर संबंधित मंडळींचे हात दानपेटीतल्या भ्रष्टाचारात देखील प्रत्यक्षअप्रत्यक्षरीत्या गुंतलेले आहेत हे या निमित्ताने स्पष्ट झाले. मंदीरातील मुर्तीला अर्पण केल्या जाणाऱ्या

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-91456849894579480702010-04-12T19:14:00.002+05:302010-04-14T19:23:29.615+05:30

कशाच्या शोधापायी आज घर धूसर झाले?हक्काची उब अन मायेचे हात धूसर झाले,जिंदगी उजळण्यासाठी दिवे शोधत राहिलोउजेडाने दिपली नजर अन घर धूसर झाले. किती सुखात असतो जर आपल्या घरी असतो,आपल्याच ढंगात असतो जर आपल्या घरी असतो. निस्तब्ध हवा या इथे हा घसा कोरडा पडलेला,गार पाणी प्यालो असतो जर आपल्या घरी असतो. चंद्राचे तारकांमधून चालले शेखी मिरवणे,चांदण्यात न्हालो असतो जर आपल्या घरी असतो. झाकोळ अचानक आभाळी हे

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-77439922784587461522010-03-23T15:05:00.002+05:302012-02-16T20:15:43.481+05:30

काजळकाळा कृष्ण जणू व्यापून गेला रान, काळ्याकुट्ट आसमंती अवघडून उभे एक पान. मिट्ट झुळूक वाऱ्याचीही सरसरत निघून गेली, अंधारा बिलगून बसल्या गडद मिठीच्या वेली. अशा या गर्द प्रवाही चंद्रकिरण सळसळले, त्या तिथे असावे क्षितिज पहुडल्या ओढ्याला कळले. सोडते गंधीत हुंकाररानफुलांची जाळी,दूर आतुरला घुबडदेतो कुणा आरोळी. हाळीने अपशकुनाच्याअंधार गहिरा बावरला,डोहात पहुडला चंद्रहीहलकेच जरा थरथरला. चंद्राने

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-16303596578622087362010-03-12T17:50:00.001+05:302010-03-19T17:13:24.023+05:30

आता थांब थोडीशी पुरे झाली दगदग, आयुष्यभर राबूनही तुला कसा नाही येत उबग? आठवते विशीतली तुझ्या कपाळीची चंद्रकोर, काया तुझी नव्हाळीची मनातले नाचरे मोर. सकाळीच विझवून दिवे तू कामामागे लागायचीस, राबून सारा दिवसभर सारं सोसून वागायचीस. नाही हरखवू शकलो तुला आणून एखादी भेट, तरी भिडून राहिलीस तू या ह्रदयाशी थेट. कधी गमावून आधार माझा झोक जायचा, हलत्या काळजाचा झोका तुझ्या डोळ्यात दिसायचा. चार तपं झाली

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-8865024736178624742010-03-09T15:36:00.000+05:302010-03-09T15:36:04.841+05:30

आपण तुटतच गेलो सारखे तुटल्यापासून नाळ तरी तुझ्यावर पांघरलेलं आहे माझं आभाळ. रांगता-चालतानाच दुडुदुडू धावलीस कधी पापे घेतलेस कधी कडकडून चावलीस हळूहळू तोडत गेलीस भावगर्भांचे पाश कळलंही नाही कधी पांघरलंस जाणीवांचं आकाश. विसरून निष्ठुर कायदे मी झाले आश्चर्यचकित जेव्हा निघून गेलीस तू हळूच त्याच्या मिठीत. म्हणायचीच 'उपटून दुसरीकडे लावता येईल का झाड? रुजतील का मुळे त्याची होईल का गं वाढ! ' कळलं

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-41708939170675901692010-03-06T17:34:00.008+05:302011-03-13T12:54:27.167+05:30

आपण कुणी समाजसुधारक नाही आणि आपली कीरकीर ऐकायला कुणाला वेळही नाही याची पूरेपूर जाणीव असतांना आजूबाजूला घडणाऱ्या घटनांमूळे आपली स्वतःचीच कीव करावीशी वाटून जाते. की आपला स्वभावच नकारात्मक झाला आहे.  पण चला.  आपण ही आपली घालमेल लिहून टाकू येथे. जगाचं जे व्हायचं ते होईल निदान आपलं मन तरी थोडंफार हलकं होईल.  कालपरवा स्वामी नित्यानंद महाराजांच्या लिलांचे बऱ्यापैकी मार्केटींग करण्यात इलेक्ट्रॉनिक

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-75090863266805611572010-03-03T18:35:00.001+05:302010-03-03T18:36:24.786+05:30

लौकिक सारे ध्येय मनाचे सामावलेले या हातात, तरीही अजून भूक जागी या देहाच्या कणाकणात. पंखांना अजूनही वाटे घ्यावे पुढचे आकाश कवेत, स्नायू असे हे वाकत राहो अन् झेपावत या हवेत. पण काही ओंजळींचीच होती कालच तर ही तहान माझी, खांद्यांना या नव्हती पेलवत आशा अपेक्षांची ओझी. पण आता उंच भरारीस्तव धावपळीचा कणकण क्षणक्षण, विचार जर करतो थांबून 'का उरात असले हपापलेपण? ' या अतृप्ती अन् व्यस्ततेचे मग मला उमगते

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-76152573897001035002010-02-23T18:14:00.000+05:302010-02-23T18:14:06.033+05:30

तू नसताना मनात हुरहुर आठवणींचा पूर अनावर, एकटेपणा दूरदूर गहीवराचे ओझे मनावर. तू नसताना जीवाची तगमग सभोवताली तुझ्याच प्रतिमा, विरोधात हे सारे जग अन् दुःखाला नसते सीमा. तू नसताना कडवटलेले सारे घास जाहलेला जीव निशाचर, झाडापानात तुझेच भास स्पर्शभ्रम ते अन् अंगावर. तू नसताना सोबत असते तुझी आस काट मारलेल्या तारखा, तुझ्या येण्याचा घेऊन ध्यास उत्सुक होतो मी सारखा. तू नसताना स्वप्न उराशी वेडेभोळे

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-34119536889063430662010-02-19T14:57:00.000+05:302010-02-19T14:57:51.655+05:30

ओझे सावरत काळजीपूर्वक चालत आर्तपणाने हसत. नेहमीच पाणावल्या वाटणाऱ्या डोळ्यांनी, तू उतरतेस माझ्या आत आता वेगळ्याच वाटांनी. मी आतून पोखरलेला भांबावून गेलेला दाटून आलेला. घट्ट करतो माझं आक्रंदणारं मन, दबता दबत नाहीत तुझ्यासोबत जगलेले क्षण. बरे होतो दोघेच दोघांच्या दुनियेत आनंदात. मायबाप होण्याच्या ओढीने या वाटांवर, विलगणार तर नाहीत ना नावा या अवघडल्या लाटांवर. ... स्वच्छ नितळ मन थोडेसे तरंगलेपण

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-13194690092220526862010-02-14T17:40:00.002+05:302010-02-14T17:51:51.474+05:30

डांबरी सडकेला सोडून बाजूला कच्च्या रस्त्याने थोडं आत गुपचूप गाव माझं, सावत्र वस्ती, पडके देऊळ, मोडकी वेस, आतून पोखरलेल्या माड्यांचं ओझं. रांगणारे पाय घेऊन परागंदा झालेला दाही दिशांना झेपावलेला हा जीव, का डोळ्यांनी, कानांनी आणि रंध्रारंध्राने आतूर होतो जवळ आल्यावर शीव. ओल्या डोळ्यांसोबत गहिवरलेले चेहरे थरथरते हात चेहऱ्यावर फिरणारे, काळवंडलेले घरटे माझे करकरणाऱ्या दारांसोबत पाखरांसाठी झुरणारे.

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-15204060588949462042010-02-12T17:49:00.003+05:302010-02-12T18:01:25.605+05:30

गव्हाळ मानेवरी लव सोनेरी, तुझी नित्य असे पखरण तीवरी. गोऱ्या गालावरती नित्य खळीचे पडणे, तिच्याशी तुझे लाघवी भिडणे. नाजूक बोटांची स्पर्श पारायणे, त्यासाठीच तुझे पुनःपुन्हा घसरणे. वक्षकमानींवरले तू एकरंगी इंद्रधनू, विरळल्या ढगांआड दूहेरी चंद्रतनू. कमरेला कधी तुझी करकच्चून मिठी, झुरणारे जीव कितिक तुझा जन्म घेण्यासाठी. 000

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-80783895603594468552010-02-10T18:11:00.001+05:302010-02-10T18:14:58.110+05:30

बंद आता नाचणे बंद आता हासणे. बंद आता दरवळ बंद आता बोचणे. धागेदोरे शुन्य बंद आता काचणे. मंदावले अश्रू बंद आता साचणे. तूही काटा मीही काटा बंद आता टोचणे. 000

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-18524054037025496312010-02-05T16:23:00.001+05:302010-02-05T16:24:13.735+05:30

स्वप्नाळल्या डोळ्यांवर लालभडक लकाकी नि खडबडून उठले सकाळी सकाळी. डोळ्यावरले उन भींती सभोवतालच्या उलगडल्या हळूहळू खुणा अस्तित्वाच्या. आठवल्या रात्रीच्या खिदळणाऱ्या मैत्रीणी मग मेंदी धूण्यासाठी शोधत गेले पाणी. गोऱ्यापान तळव्यावर रेखाटलेली कलाकुसर मात्र विस्कटून गेलेली मेंदी एका कोपऱ्यावर. ओल्या मेंदीवरले घाव रंगीतपणात राहिलेले स्वप्न जरासे भंगलेले काल रात्री पाहीलेले. उफाळून आठवली तुझी मिठी

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-43628701595079961662010-02-03T14:24:00.001+05:302010-02-03T16:31:46.300+05:30

उदास उन्हाचं रुप घेऊन पांघरलेली सर्वत्र उदासी दबकत वावरणारा वारा झाडाझाडांच्या पायथ्याशी. अंतहीन लांबलचक रस्ते ओकाबोका आसमंत पाचोळ्याची हालचाल अन् झुडुपांचेही झुलणे संथ. आठवणींची मनात गर्दी दाटलेले हे अंतःकरण कुठल्या कसल्या दुःखाला हे चढलेले अवचित स्फुरण. जडावलेले पाय आता लागेल जणू केव्हाही ठेच ह्रदयाला विदीर्ण करते पोकळपणाची ही बोच. रस्त्यावरल्या वाटसरुच्या मनात असले विचार भयाण पोचतील ना

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-63255933100366185052010-01-14T20:38:00.001+05:302010-01-14T20:40:40.432+05:30

साहित्य ही जेव्हा कला मानली जाते तेव्हा तिच्या उपयोगितेचा मुद्दा बाद ठरवला जातो. परंतु साहित्यामधील समाजवादी, जीवनवादी आणि तत्सम विचारधारा माननारे साहित्याला जीवनापासून अलग मानन्याला नकार देतात. साहित्य आणि समाज या विषयात समाजाच्या अंगाने साहित्याचा आणि साहित्याच्या अंगाने समाजाचा अशा दोन पद्धतींनी विचार केला जातो. यामध्ये साहित्य हे समाजव्यवहारांना प्रभावित करते हा समाजवादी साहित्यिकांचा आवडता

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-33061669494197200182010-01-10T19:48:00.001+05:302010-04-30T17:56:35.985+05:30

जग दिवसंदिवस सुशिक्षित होत चालले आहे. या सुशिक्षितपणाबरोबरच माणसांच्या डोक्याचे होत असलेले यांत्रिकीकरण हा ही एक कळीचा मुद्दा आहे. माणसात येत असलेल्या या यंत्रवतपणामुळे संवेदनशीलता ही नावालाच शिल्लक उरली आहे. उरलेली ही संवेदनशीलता ही मनात निबरपणाच्या कित्येक थरांखाली दडून बसलेली आहे. जून्या गोष्टी बदलत चालल्या आहेत. पण सर्वथा टाकून द्यावी असावी जात ही काही कुणाला सोडाविशी वाटत नाही. या जातीला

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-14143445234876060832010-01-10T19:23:00.001+05:302010-04-30T17:57:19.811+05:30

किती जपावे तरी एखादा शब्द निघून जातो फुलवावे फुलताटवे तरी एखादा काटा बोचून जातो. नेहमी असावे प्रयत्नात असावी सरळसरळ नाती तरी मनोमनी राहून जाते एक तरी सुरकुती. दाह व्हावा आता कमी म्हणून घालावी हळू फुंकर आग अशी का भडकते याचे मिळत नाही उत्तर. आसवे झेलण्यासाठी दाखवावे आपलेपण का उचकटतात अशावेळी दुःखावरल्या खपल्या पण. मनातल्या निर्भेळ स्नेहावर का अशी ही जमते साय चालावे इतके जपून तरी का स्वप्नांवर

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-64120297337713377212010-01-10T14:55:00.000+05:302010-01-13T18:33:19.762+05:30

गदी माडगुळकरांची बिनभींतीची शाळा, नारायण सुर्वे यांची डोंगरी शेत आणि शशिकांत शिंदे यांची माणुसपण गारठलंय या कवितांच्या व्हीडीओ फाईल्स

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-47611678955544758412010-01-10T13:29:00.000+05:302010-01-13T18:34:21.073+05:30

शांता शेळके यांची पावसात खंडाळा आणि बहीणाबाई चौधरी यांची धरित्रीच्या कुशीमधी या दोन कविता सोप्या आणि गुणगुणता येणाऱ्या चालीत........

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-74038293138134354372010-01-09T18:22:00.000+05:302010-01-13T18:35:39.314+05:30

इयत्ता सातवीच्या मराठी कविता बघा आणि अगदी सोप्प्या चालीवर म्हणा देखील. ह्या पोस्ट मध्ये कुसुमाग्रजांची मराठीमाती आणि विंदा करंदीकर यांची समतेचे हे तुफान उठले या दोन कविता ...

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-35568473976691108812009-12-11T14:36:00.000+05:302010-01-13T18:36:15.183+05:30

भाषेची गंमत अनुभवतांना आपल्या संग्रही भाषेचे ज्ञानही सहजपणाने जमा होते हे सांगतांना शांता शेळके यांनी राजीनामा या शब्दाचा गंमतीशीर प्रवास सांगितला आहे.मी तुमचे काम करायला तयार आहे व मला यासंबधी तुमच्या अटी मान्य आहे (म्हणजे मी राजी आहे) या अर्थाने जे पत्र नोकर मालकाला देतो त्याला राजीनामा असे म्हटले जाते. मूळ अरबी असलेला शब्द मराठीत येतांना मात्र अगदी उलट अर्थाने येतो.  माझी तुमच्याकडे काम

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-79389838581989089722009-11-02T13:09:00.000+05:302010-01-13T18:50:41.116+05:30

श्रद्धेबद्दल किंवा अंधश्रद्धेबद्दल मत मांडतांना फार काळजीपूर्वक विधाने करावी लागतात. कारण केलेल्या विधानाला पटवून देण्याची जबाबदारी प्रत्येकवेळी आपल्यावर असते. तशी ती प्रत्येक ठिकाणीच असते. एक संवेदनशील माणुस म्हटला की त्याला जगाच्या वाईटाची चीड असतेच. आणि मानव्याच्या हिताच्या कसोटीवर एखादी गोष्ट उतरते का याचे उत्तर शोधत अशी संवेदनशील माणसे आपली मते बनवित असतात. त्यांनी ती तशी बनवली की ती

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-22659486640837996042009-03-22T15:05:00.001+05:302010-01-13T18:55:21.562+05:30

स्त्रीवादी साहित्याच्या भारतीय पार्श्वभूमी व पाश्चात्य तत्वे तसेच मराठी वाङ्मयातील या विचाराच्या यशापयशाबद्दल विवेचन करणारा हा अभ्यासविषय पूर्णत्वाला गेला आहे. स्त्रीवादी साहित्यविचाराच्या संदर्भात यात सर्वप्रथम मराठी वाङ्मयातील वाङ्मयीन प्रवाह व चळवळींच्या प्रेरणा, पार्श्वभूमी व परिणाम या अंगाने विचार करण्यात आला.  एकोणीसाव्या शतकाच्या उत्तरार्धापासून ते विसाव्या शतकाच्या पूर्वार्धापर्यंत मराठी

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-9573780266735009682009-03-22T15:04:00.000+05:302010-01-13T18:56:41.033+05:30

प्रकरण ५ वे प्रस्तावना अभ्यासविषयाच्या या अंतिम टप्प्यात मराठी वाङ्मयातील स्त्रीवादी विचारधारेच्या यशापयशाची चर्चा प्रामुख्याने करावयाची आहे. आतापर्यंतच्या विवेचनात मराठी वाङ्मयातील सर्वच प्रवाह व चळवळींच्या पार्श्वभूमीवर स्त्रीवादी साहित्यविचाराच्या प्रेरणा, पार्श्वभूमी व समकालिन स्वरुपावर भाष्य करण्यात आले आहे. मराठी वाङ्मयातील स्त्रीवादी साहित्यविचार हा परभृतपणामूळे एकांगी ठरतो या विधानाची

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-5858974859353411992009-03-22T15:03:00.000+05:302010-01-13T18:58:04.832+05:30

प्रकरण ४ थे प्रस्तावना मराठी वाङ्मयातील वर्तमानकालीन स्त्रीवादी साहित्याच्या स्वरुपाचा आढावा घेतल्यानंतर आता प्रस्तुत प्रकरणात स्त्रीवादी वाङ्मयविचाराच्या परभृततेची चर्चा करावयाची आहे. भारतीय पार्श्वभूमी आणि स्त्रीवादाची तत्वे यांच्यातला तुलनात्मक स्वरुपातला अभ्यास करून भारतीय पार्श्वभूमीच्या संदर्भात स्त्रीवाद उपरा कसा ठरतो याचे विश्लेषण अशी एकूण विवेचनाची दिशा राहील. तद््नंतर मराठी वाङ्मयात

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-38611431826050594992009-03-22T14:55:00.000+05:302010-01-13T18:59:24.090+05:30

प्रकरण ३ रे प्रस्तावना स्त्रीवादाच्या मराठी वाङ्मयातील वर्तमानकालीन स्वरूपाचे विवेचन हा या प्रकरणाचा मुख्य गाभा आहे. या अंतर्गत मराठी वाङ्मयाच्या अंगाने स्त्रीवादी वाङ्मयविचार कशा त-हेने समकालीन वाङ्मयक्षेत्रात प्रस्तूत केला गेला आहे याचा आढावा घेऊन तद््नंतर सध्याच्या कालखंडातील म्हणजे साधारणतः १९७५ नंतरच्या काळातील स्त्रीवादी या शीर्षकाखाली समाविष्ट होऊ शकणा-या मराठी वाङ्मय स्वरूपाचे कथा, कविता,

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-307550265475921242009-03-22T14:53:00.000+05:302010-01-13T19:01:43.039+05:30

प्रकरण २ रे प्रस्तावना आधुनिक मराठी वाङ्मयातील विविध चळवळी व प्रवाहांमध्ये स्त्रीवादी साहित्यप्रवाह हा स्वातंत्र्योत्तर काळात उदयास आलेला एक महत्त्वाचा प्रवाह आहे. स्त्रीवादी साहित्याच्या या मुख्य अभ्यासविषयाच्या विवेचनाची पार्श्वभूमी म्हणून वाङ्मयिन चळवळी व प्रवाहांचा आढावा घेतल्यानंतर त्याचीच पूढची पायरी म्हणून स्त्रीवादी वाङ्मयविचाराची तत्त्वे व स्वरूप यांची ओळख या प्रकरणात करून घ्यावयाची आहे.

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-8210328413548079952009-03-22T14:42:00.000+05:302010-01-13T19:03:39.899+05:30

प्रकरण १ ले प्रस्तावना मराठी सािहत्यात सर्वसाधारणपणे १८७४ पासून आधूनिक युगास प्रारंभ झाला असे मानले जाते. या व यालगतच्या पूर्वीच्या कालखंडापासून अर्वाचीन काळात वाङ्मयाकडे पाहण्याचा दृष्टीकोन कसा बदलत गेला आणि या बदलातून साहित्यचळवळी कशा आकारत गेल्या याचे विवेचन प्रस्तूत प्रकरणात प्रामुख्याने करावयाचे आहे. साहित्यत्व व साहित्याची निर्मिती व आस्वाद प्रक्रीया या संदर्भातले प्राचीन व मध्ययुगीन विचार

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5700259512026162256.post-77244286713982759562009-01-13T14:40:00.000+05:302010-01-13T19:04:45.468+05:30

मन उद्विग्न झाले आहे. असणारे काम, मिळणारे वेतन, कामाचे समाधान याबाबत फारशा काही तक्रारी नाहित. परंतु लोकांच्या विचारधारा, जगाच्या जाऊ देत (निदान सध्या तरी) पण जवळच्या माणसांची बंद असलेली विचारांची झापडे अनुभवास आली की जीवाची नुस्ती काहिली होते.  आज आजूबाजूला विचार करणारे कुणी दिसतच नाही. हा आपल्या मनोवृत्तीचा तर दोष नाही ना. असेही स्वतःला विचारून बघितले. पण नाही. जगाला विचार न करता मुर्खपणाच्या

बाबासाहेब जगतापnoreply@blogger.com1